Gillende kinderen en vreemde gasten

Meneer en mevrouw De Koning verhuisden vijf jaar geleden van het centrum van de stad naar een buitenwijk. Uit het centrum zijn ze weggevlucht voor de herrie en de criminaliteit. In de buitenwijk hopen ze rust en gezelligheid te vinden. Sinds een jaar is het echter met de rust gedaan. Een moeder met vier kinderen heeft de eengezinswoning naast hen betrokken. De kinderen rennen gillend door het huis. Bij mooi weer spelen ze tot laat in de avond buiten. Mevrouw De Koning (58) werkt als oproepkracht in het ziekenhuis. Ze heeft vaak ochtenddienst en gaat daarom vroeg naar bed. Vanwege de drukte van de kinderen kan ze niet in slaap komen.

Het echtpaar De Koning staat verder wantrouwend tegenover de nieuwe buren. Ze krijgen vreemde mensen over de vloer, die rondlopen met opzichtige, gouden kettingen en tatoeages. Die mensen moeten wel iets met wapens of drugs te maken hebben. Laatst is één van hen zelfs via de achterdeur bij hen binnengelopen. Dat is de druppel die de emmer doet overlopen en meneer De Koning schakelt de wijkagent in. De wijkagent verwijst hem naar buurtbemiddeling.

Een vrijwilliger van buurtbemiddeling neemt zo snel mogelijk telefonisch contact op met beide buren. In het telefoongesprek blijkt dat het echtpaar De Koning hier is komen wonen, omdat het hoopte dat rustiger zou zijn dan in het centrum. Het stelt hen teleur dat dit niet het geval is. Het echtpaar had bovendien goed contact met de vorige buren. Dat maakt de irritatie over het jonge gezin begrijpelijk. Ook keurt het echtpaar De Koning de manier waarop de buurvrouw haar kinderen opvoedt af. "Ze brengt ze te laat naar bed, ze verwent de kinderen en ze heeft geen gezag. Bovendien kookt ze niet, want ik zie de kinderen regelmatig bij de snackbar staan."

Buurtbemiddeling neemt nu telefonisch contact op met de buurvrouw, mevrouw de Jager. Ze kent de klachten van haar buren. Ze draait nu na tien uur 's avonds geen muziek meer en ze zet de vuilniszak op het juiste moment buiten. Mevrouw de Jager heeft er moeite mee dat de buurman alleen maar klaagt. "De buren groeten me nooit en de kinderen mogen niet op hun stoep spelen, want dan maken ze herrie. Ik heb het idee dat zíj bepalen hoe ik moet leven en dat ik hen moet gehoorzamen." Mevrouw de Jager wil graag meedoen aan een bemiddelinggesprek.

Een week later zitten de beide buren met twee bemiddelaars rond de tafel. De familie De Koning rept met geen woord over de in hun ogen verkeerde opvoeding van de buurvrouw. Ze maken slechts duidelijk dat ze hun rust hard nodig hebben, omdat ze vaak vroeg op moeten staan. Mevrouw de Jager zegt hiervoor begrip te hebben en zal haar best doen geen overlast meer te bezorgen. Wanneer de bemiddelaars vragen wat ze precies zou kunnen doen, zegt ze de kinderen eerder naar bed te zullen brengen. Dan barst ze plotseling in huilen uit. Ze vertelt dat ze veel problemen heeft. Ze zit in de schulden, worstelt met haar gezondheid en heeft moeite om haar jongens in het gareel te houden. Eigenlijk heeft ze hulp nodig.

Haar tranen zijn voor mevrouw De Koning aanleiding om zich in het gesprek te mengen. Ze geeft aan dat ze bereid is om in te springen als het nodig is, geeft tips waar de buurvrouw terecht kan voor hulp en wil 's avonds best af en toe op de kinderen passen. Nu snijdt meneer De Koning het gevoelige onderwerp criminaliteit aan. Hij vraagt zich af wie er bij de buurvrouw 's avonds over de vloer komen. "Dat heeft toch niets met wapenhandel en drugs te maken ?", vraagt hij bezorgd. Mevrouw de Jager stelt hem gerust. Het zijn haar broers en zwager. Ze nodigt de buren uit een keer bij haar op bezoek te komen als haar familie er is. Dan kunnen ze eens met elkaar kennismaken. Het echtpaar De Koning is gerustgesteld en neemt de uitnodiging aan. Na het gesprek brengen ze mevrouw de Jager naar huis. "Gewoon aanbellen als je in de put zit hoor," zegt mevrouw De Koning.

De namen en omstandigheden zijn vanwege de privacy veranderd.

Een scheve schutting en een duw in de sloot

Theresa is haar buurman Willem meer dan beu. Hij zit haar voortdurend dwars. Als zij een nieuwe schutting plaatst, gaat hij een kuil graven waardoor de schutting scheef komt te staan. Wil ze lekker in haar tuin zitten, dan begint Willem prompt luidruchtig stenen te hakken. Ze heeft regelmatig de woningbouwvereniging en politie gebeld, maar die kunnen niets voor haar doen. Theresa houdt een dagboek bij, waarin ze alle pesterijen opschrijft. De woningbouwvereniging brengt de aanhoudende stroom klachten onder de aandacht van buurtbemiddeling.

Een vrijwilliger van buurtbemiddeling neemt telefonisch contact op met Theresa en met buurman Willem. De buurman blijkt ook klachten te hebben. Hij is verontwaardigd, omdat Theresa en haar man hem in de sloot hebben geduwd. Willem heeft er heel veel moeite mee om met buurvrouw Theresa om de tafel te gaan zitten. Na veel aarzelingen gaat hij toch akkoord met een bemiddelingsgesprek, onder leiding van twee neutrale bemiddelaars.

Tijdens het gesprek blijkt al snel dat de schutting niet het werkelijke probleem is. De emoties lopen hoog op.

Tijdens het gesprek komt op tafel dat het weinig zin heeft het verleden op te rakelen. Zowel Willem als Theresa nemen het besluit om alles wat er gebeurt is te laten rusten en zich te richten op de toekomst. Dit besluit zorgt voor een sfeer, waarin het mogelijk is om opnieuw te gaan praten. Ze slingeren nu niet langer verwijten naar elkaars hoofd. In plaats daarvan vertellen ze elkaar wat ze het liefste zouden willen in de toekomst. Willem komt van Theresa te weten dat ze behoefte heeft aan rust om te kunnen lezen en studeren. Willem daarentegen is net met de VUT en zoekt juist gezelligheid en contact. Toen de buurvrouw zo'n hoge schutting ging plaatsen, voelde hij zich buitengesloten. Wilde ze hem dan helemaal niet zien?

Hoe kunnen ze die twee wensen - rust en gezelligheid - het beste aan elkaar breien? Ze proberen nu over en weer afspraken te maken, waar ze allebei achter kunnen staan.

Na afloop voelt Theresa zich tevreden over het resultaat van de gesprekken: "Ik heb meerdere malen met de politie en de woningstichting contact gehad. Steeds kreeg ik te horen dat ze niets voor me konden doen. Op een gegeven moment dacht ik er zelfs over om een advocaat in te schakelen, maar die kon ook niets voor me betekenen. Dat geeft een verschrikkelijk gevoel van machteloosheid. Met buurtbemiddeling heb ik de kans gekregen om de buurman te confronteren met mijn manier van leven. Dat heeft geholpen. We groeten hem nu en maken af en toe een praatje met hem. Dat heeft effect: Willem is rustiger en valt ons minder lastig.'

Ook Willem is te spreken over buurtbemiddeling. Liever had hij natuurlijk gehad dat ze als buren vaker bij elkaar over de vloer zouden komen. Maar hij waardeert de korte gesprekjes met Theresa. Hierdoor is hij er niet langer op gebrand om de buurvrouw te pesten en te treiteren.

De namen en omstandigheden zijn vanwege de privacy veranderd.

Dreunende bassen en een foute folder

Mevrouw Spanjaard was ten einde raad. Iedere keer als ze de deur uitstapte, was ze bang om de buurman tegen het lijf te lopen. ze voelde zich niet langer prettig in haar eigen huis en buurt. Dat kwam zo: de buurman hield er nogal van om s' avonds laat flink uit zijn dak te gaan met zijn favoriete housemuziek. De bassen dreunden dan door de muur haar huis binnen. Die bezorgden haar niet alleen hoofdpijn, maar ook slapeloze nachten. Ook had de buurman de neiging om zijn hond los te laten lopen. Die deed dan prompt zijn behoefte bij haar op de stoep. Ze ergerde zich groen en geel en had hem al een paar keer gevraagd om hier op te letten. En of hij de muziek niet wat zachter kon zetten. Daar reageerde de buurman eerst wat nors op en de laatste keer zelfs agressief. Nu was ze bang voor hem geworden. Ze vond hem ook wat eigenaardig, omdat hij zulke vreemde kleren aanhad en van die rare snuiters op bezoek kreeg. Ze durfde hem niet langer aan te spreken. Terwijl ze de overlast eigenlijk niet meer kon verdragen.

In een vlaag van paniek belde ze naar de woningbouwvereniging. Konden zij niet wat aan de kwestie doen? Konden ze de buurman niet op het matje roepen en hem dreigen met huisuitzetting? De woningbouwvereniging adviseerde haar om bij buurtbemiddeling aan te kloppen. Daar proberen onpartijdige bemiddelaars twee ruziënde buren weer aan de praat te krijgen en een oplossing voor het probleem te zoeken.

Ze belde met buurtmiddeling. Toen ze hoorde dat het de bedoeling was om samen met de buurman rond de tafel te gaan zitten, schrok ze wel. Zou hij niet vreselijk te keer gaan en haar uitmaken voor alles en nog wat? En zou zo'n bemiddeling wel helpen? Ze besloot het er op te wagen. Met lood in haar schoenen ging ze naar het gesprek. De buurman was gekomen en er zaten twee bemiddelaars bij: een man en een vrouw. We mochten om de beurt ons verhaal vertellen. De buurman werd inderdaad steeds driftig en begon te schreeuwen, maar de bemiddelaars grepen dan direct in.

Ze probeerden uit te vinden, waarom de buurman toch zo boos op haar was. Zij had hem toch niets misdaan? Het bleek dat hij gevallen was over een folder die zij een keer bij hem in de bus had gedaan. Het was een folder over dierenmishandeling en de buurman vatte dit op als een persoonlijke aanklacht. Hoe kwam zij er bij dat hij zijn hond mishandelde? Hij vond het een grove belediging. Zij had het wel een beetje als een pesterij naar hem bedoeld. Omdat hij zijn hond altijd maar los liet lopen, zodat die bij haar op de stoep poepte. Ze wist niet dat hij hier zo van overstuur was geraakt. De buurman gaf aan, dat hij sinds die folder ook geen rekening meer met haar wenste te houden. Dus draaide hij zijn geluidsinstallatie nog enkele decibellen hoger. Een beetje terugpesten dus.

Ze was niet te beroerd om tegen hem te zeggen, dat het kinderachtig van haar was. Toen ontdooide de buurman wat. Zijn grootste kwaadheid ebde weg.

Vanaf dat moment probeerde de bemiddelaars te kijken hoe we er samen uit konden komen. Ze hebben afgesproken dat de buurman de muziek na elf uur s' avonds zacht zet en dat hij de hond in de gaten houdt. Zij duwt niet langer achterbaks folders bij hem in de bus. Maar het belangrijkste voor haar is echter dat zij en de buurman elkaar weer kunnen groeten. En dat ze niet meer schichtig de deur uit hoeft te glippen.

De namen en omstandigheden zijn vanwege de privacy veranderd.